جنس قطعه کار در تراشکاری و فرز کاری

صنعت برش فلزات قطعات وسیعی از ماشین آلات را از متریال های مختلف تولید میکند که هر متریالی ویژگی منحصر به فرد خود را داراست که متاثر از عملیات حرارتی ، آلیاژها ، سختکاری و … می باشد.

این مساله در انتخاب شکل ابزار و گرید و داده های برشی تاثیر زیادی می گذارد.

در کل جنس قطعه کار (متریال) طبق استاندارد ISO به شش گروه اصلی تقسیم میشود که هر گروه ویژگیهای خاص خود را دارا می باشند:

  1. ISO P  فولاد (STEEL)  به آلیاژ آهن و کربن که در صد کربن آن زیر ۲٫۰۶ درصد باشد فولاد می گویند.گروه فولاد ها از فولاد های غیر آلیاژی گرفته تا پر آلیاژ ها شامل فولاد های ریخته گری و …ماشین کاری این گروه به درصد کربن  و میزان سختی آن بستگی دارد.
  2. ISO M استنلس استیل (STAINLESS STEEL)  به فولاد های آلیاژی که حداقل شامل ۱۲ درصد کروم هستند اطلاق می شود . مقاومت به خوردگی این گروه به دلیل همین کروم بالا می باشد.
  3. ISO K  اگر درصد کربن آلیاژ آهن-کربن مابین ۲/۰۶ و ۶/۶۷  باشد این محصول را چدن نام می نامند.چدن بر خلاف فولاد داری چیپ براده کوتاه می باشد.ماشین کاری چدن خاکستری GCI و چدن چکش خوار یا مالیبل MCI نسبت به چدن با گرافیت کروی NCI و چدنن با گرافیت فشرده CGI و چدن آستنیتی آسان است.
  4. ISO N  فلزات غیر آهنی که نرم می باشند مثل آلومینیوم ، مس ، برج و غیره . آلومینیوم با درصد سیلیس بالا (۱۲% < X ) سایش بالایی دارد.عموما ابزار نوک تیز با سرعت برشی بالا برای این گروه عمر ابزار را بالا می برد.
  5. ISO S  سوپر آلیاژ های مقاوم به گرما که شامل آلیاژ های آهن ، نیکل ، کبالت ، تیتانیوم و غیره است. این گروه حین کار سخت تر می شود و تولید گرما می کند ، چسبنده بوده و نوک الماس جمع شده و عمر ابزار را پایین می آورد.
  6. ISO H  این گروه شامل فولاد های با سختی ما بین ۴۵-۶۵ راکول (HRC) و همچنین چدن الماسه با سختی مابین ۴۰۰-۶۰۰ برینل (HB)  می باشد.سختی بالا و سایش زیاد و تولید گرما حین کار باعث شده که ماشین کاری این گروه به مراتب دشوار گردد.